} f

3.12.16

Περιουσία, Δήμητρα Χριστοδούλου

ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ
Αυτός ο αδελφός, αυτή η αδελφή μού γεννήθηκαν
Με πρόσωπο από πηλό σε σώμα δέντρου,
Με ρίζες που γραπώνουν την καρδιά μου
Φουσκωμένη από ένα έρημο φως.

Δεν έχω πώς να θρέψω αυτά τ' αδέλφια.
Ψίχουλα για πουλιά μείναν στο ερμάρι.
Όλο μου το ψωμί φαγώθηκε, όλο το λάδι.
Το Αλλόκοτο θα μείνει πάλι νηστικό
Μέσα στη βουλιμία του Γελοίου.
Λάμπουν όμως οι παλμοί μες στο στήθος μου
Τρέφοντας τη συγγένειά μου με τη λάσπη.
Με δάχτυλα επιτήδεια την πλάθω
Σε βλέμμα αγάπης, σε αδελφικό παιχνίδι
Ανάμεσα σε κορμούς που χρόνια υψώνονται,
Για να συναντηθούν κάτω απ' το χώμα.
.......................................................................................
( Από το υπό έκδοση 13ο βιβλίο ποίησης... Κτχρμν )